Her yıl 14 Şubat geldiğinde iki ayrı kalabalık oluşur.
Biri vitrinlere bakar, diğeri vitrinlere kızar.
“Kapitalizmin oyunu…”
“Batı’dan ithal…”
“Bizde sevgi her gün olmalı…”
Son cümle doğru ama eksik.
Evet, sevgi her gün olmalı.
Ama insan her gün hatırlayamıyor.
İtirazların çoğunu anlıyorum. Gerçekten de bugün devasa bir pazara dönüştü; çiçek fiyatları artıyor, kalpler çoğalıyor, kampanyalar yarışıyor. Fakat bir günün ticarete konu olması onun duygusunu iptal etmiyor. Bayramda alınan şeker bayramı değersizleştirmediği gibi, bugün alınan bir çiçek de sevgiyi küçültmüyor.
Üstelik bu gün sandığımız kadar “alışverişten doğmuş” değil. Roma’da evlenmesi yasaklanan gençleri gizlice nikâhlayan bir din adamının — Aziz Valentine — idam edilmesinden sonra insanların sevgiyi anma geleneği oluşuyor. Yani çıkış noktası bir satış fikri değil; sevmenin engellenemeyeceği düşüncesi.
Ben 14 Şubat’ın özellikle savunulması gerektiğini düşünüyorum.
Çünkü insanlar sevgiyi değil, sevgiyi ifade etmeyi erteliyor.
Aynı evde yaşayan iki insanın günlerce doğru dürüst konuşmadığını, yıllarca “iyi ki varsın” demediğini, dostların birbirini hep sonra arayacağını düşündüğünü biliyoruz. Hayatın en büyük ihmali, sevgisizlik değil; söylenmemiş sevgidir.
İşte böyle günler biraz zorlar insanı.
“Bugün söyle” der.
“Bugün hatırla” der.
Bir mesaj atarsın, saçma bile olabilir ama kapalı bir kapıyı açar.
Bir çiçek alırsın, pahalı olması gerekmez ama yüz güldürür.
Hiçbir şey alamazsın, sadece iki cümle kurarsın — en değerlisi odur.
14 Şubat’ı eleştirenlerin çoğu aslında gösterişe itiraz ediyor; buna katılıyorum. Sevgi pahalı hediyelerle yarışa sokulduğunda anlamını kaybeder. Ama hatırlamaya ayrılmış bir günü tamamen reddetmek, insanın kendi duygusuna mesafe koyması gibi geliyor bana.
Çünkü insan hatırladıkça derinleşir.
Unuttukça kabalaşır.
Bu yüzden ben bugün kutlanmalı diyorum.
Abartarak değil, samimiyetle.
Zorunluluktan değil, hatırlamaktan.
Bir günün kendisi mucize değildir ama vesile olabilir.
Ve bazen bir vesile, koca bir sessizliği bitirir.
Belki de mesele Sevgililer Günü değildir.
Mesele, sevdiğini söylemek için bir gün bile ayırmayan bir hayattır.
Ben o yüzden bugün tarafım:
Hatırlayanların tarafı.
