Suriye Devlet Başkanı Ahmed Şara’nın geçtiğimiz günlerde Türkiye’ye yönelik yaptığı “teşekkür” açıklamaları dikkat çekti.
Süveyda’daki çatışmaların ardından sağlanan ateşkeste Türkiye’nin oynadığı rolü öven ifadeler kullandı.
Elbette diplomatik nezaket önemlidir. Ama mesele tam da burada başlıyor…
“Çünkü söz başka, icraat başka.”
Türkiye’ye teşekkür eden Şara yönetimi, iş ekonomik iş birliğine geldiğinde adeta başka bir kimliğe bürünüyor.
Ekonomik anlaşmalar başka ülkelere veriliyor, Türk iş insanlarına yönelik vize ücretleri artırılıyor,
ticaretin önüne yeni duvarlar örülüyor.
Şimdi insan ister istemez soruyor:
“Madem Türkiye bu kadar önemli…
Madem bölgede barış için kritik bir aktör…
O halde neden ekonomik ortaklıkta Türkiye dışlanıyor?”
Bu nasıl bir anlayış?
Bir tarafta “dostluk” mesajları… Diğer tarafta Türk yatırımcısına kapalı kapılar…
Kusura bakılmasın ama buna diplomasi değil, tutarsızlık denir.
Üstelik unutulmaması gereken çok önemli bir gerçek var:
Bugün Suriye’nin yeniden ayağa kalkabilmesi için en büyük ihtiyaç; güvenilir, güçlü ve yakın ortaklardır.
Türkiye ise lojistikten inşaata, enerjiden tarıma kadar birçok alanda Suriye için doğal bir partner konumunda.
Ama görüyoruz ki Şara hükümeti, siyasi hesapları ekonomik gerçeklerin önüne koyuyor.
Bunun bedelini kim ödüyor?
“Ne Ankara…
Ne de başka bir ülke…”
Bedeli doğrudan Suriye halkı ödüyor.
Çünkü yatırım gelmeyen, ticaret gelişmeyen, üretim artmayan bir ülkede kalkınmadan söz etmek mümkün değildir.
Gerçek teşekkür, kameralar karşısında birkaç cümle kurmak değildir.
Gerçek teşekkür; samimi iş birliğiyle, ekonomik ortaklıkla ve güven veren adımlarla gösterilir.
Türkiye’ye teşekkür edip ardından Türk iş dünyasının önüne engeller koymak, iyi niyetle
açıklanabilecek bir tablo değildir.
Bölge artık hamasi söylemlerden yoruldu.
Bu coğrafyanın ihtiyacı olan şey; netlik, samimiyet ve tutarlılıktır.
Çünkü barış sadece silahların susması değildir… Barış aynı zamanda güven vermektir.
Ve güven, çelişkili politikalarla değil; dürüst ilişkilerle inşa edilir.
