Konya’da açıklanan nisan ayı trafik verileri, artık sıradan bir istatistik olmaktan çıktı.
Her rakamın arkasında bir hayat, bir aile, yarım kalan bir hikâye var.
Sadece nisan ayında polis sorumluluk bölgesinde tam bin 487 trafik kazası meydana geldi.
Bunun 712’si ölümlü ve yaralamalı… 3 insan hayatını kaybetti, bin 15 kişi yaralandı.
Dört aylık tabloya baktığımızda ise durum daha da ürkütücü; 9 can kaybı, 3 bin 593 yaralı…
Üstelik bu rakamların içine jandarma bölgesi dahil değil.
Düşünün…
“Her gün onlarca kaza…
Her gün ambulans sesleri…
Her gün bir annenin telefonu korkuyla açması…”
Trafik artık sadece ulaşım meselesi değil, toplumsal bir güvenlik sorunu haline geldi.
Konya gibi yolları geniş, ulaşım ağı gelişmiş bir şehirde bu kadar fazla kazanın yaşanması üzerinde ciddi şekilde düşünmek gerekiyor.
Çünkü mesele sadece yol değil.
Mesele; hız tutkusu, dikkatsizlik, kırmızı ışık ihlali, direksiyon başında telefon kullanımı ve en önemlisi “bana bir şey olmaz” anlayışı…
Ne yazık ki direksiyon başında yapılan küçücük bir hata, bir ömrü, hatta ömürleri karartabiliyor.
Bir saniyelik dikkatsizlik, bir çocuğu anasız, babasız bırakabiliyor.
Özellikle şehir içindeki kontrolsüz hız artık herkesin ortak şikâyeti haline geldi.
Gece saatlerinde adeta yarış pistine dönen yollar, yüksek sesli egzozlar, kırmızı ışık ihlalleri…
Bunlar sadece kural ihlali değil, toplum huzuruna karşı yapılan büyük bir sorumsuzluk.
Elbette emniyet ekipleri denetimlerini sürdürüyor.
Ancak yalnızca ceza yazarak bu sorunu çözmek mümkün görünmüyor.
Trafik meselesi önce vicdan meselesidir. İnsan hayatına değer verme meselesidir.
Bugün kazada hayatını kaybeden kişinin kim olduğunu bilmiyoruz belki… Ama birilerinin babasıydı, annesiydi, evladıydı.
Bu nedenle artık şu soruyu sormamız gerekiyor:
“Trafikte gerçekten acelemiz ne? Birkaç dakika erken varmak uğruna, bir ömrü yok etmeye değer mi?”
Konya’nın yollarında daha fazla acı haber duymamak için herkesin direksiyon başına sadece sürücü olarak değil, insan olarak oturması gerekiyor.
