Milli maçlar her zaman farklıdır…
Forma renkleri değişir, rekabet değişir ama işin içine ay-yıldız girince akan su durur.
Türkiye, hazırlık maçında Kuzey Makedonya karşısına çıkarken aslında sadece bir prova yapmadı.
Aynı zamanda Dünya Kupası yolculuğu öncesinde umutlarımızı, eksiklerimizi ve hayallerimizi de sahaya koydu.
Bazı maçlar vardır… Skor tabelasında yazan rakamdan çok daha fazlasını anlatır.
Sahadaki mücadele, oyuncuların gözündeki hırs ve tribünlere yayılan inanç; geleceğin ayak seslerini verir.
A Milli Takım’ın Kuzey Makedonya karşısında ortaya koyduğu futbol da tam olarak buydu.
Bu sadece bir hazırlık maçı değildi… Bu maç, “Biz Dünya Kupası’na gitmek istiyoruz” mesajının sahadaki karşılığıydı.
Maçın henüz ilk dakikasında gelen gol, adeta bir fırtınanın habercisi oldu.
Daha rakip ne olduğunu anlamadan milliler baskıyı kurdu, tempoyu yükseltti ve oyunun kontrolünü tamamen eline aldı.
O an sahada sadece futbol oynayan bir takım değil, hedefe inanmış bir oyuncu grubu vardı.
Özellikle genç oyuncuların dinamizmi, takımın temposunu bambaşka bir seviyeye taşıdı.
Her topa koşan, mücadeleden kaçmayan ve rakibe nefes aldırmayan bir Türkiye izledik. Uzun zamandır milli takımda görmek istediğimiz o enerji bu kez sahaya yansıdı.
Orta sahadaki mücadele gücü dikkat çekiciydi. Top rakibe geçtiği anda başlayan ön alan baskısı, Kuzey Makedonya’nın oyun kurmasını neredeyse imkânsız hale getirdi.
Hücumda ise cesur, hızlı ve üretken bir anlayış vardı. Özellikle kanatlardan yapılan bindirmeler ve hızlı pas organizasyonları, tribünleri ayağa kaldırdı.
Dakikalar 16’yı gösterdiğinde gelen ikinci gol ise tamamen çalışılmış bir organizasyonun ürünüydü. O pozisyonda sadece gol değil, takım olmanın verdiği uyum vardı.
Pas trafiği, doğru koşular ve bitiricilik… İşte modern futbol tam da bunu ister. Montella’ yı zaman zaman eleştirdim, şimdi hakkını teslim etmeliyim.
Montella’ nın kurmaya çalıştığı sistemin meyveleri yavaş yavaş ortaya çıkıyor diyebilirim.
53’üncü dakikada gelen üçüncü 74. Dakikada dördüncü gol…
İşte o an, sahadaki özgüvenin zirveye çıktığı andı.
Milliler sadece skor üretmiyor, oyundan keyif alan bir görüntü de veriyordu.
Tribünlerde yükselen coşku, ekran başındaki milyonların heyecanıyla birleşince gerçek anlamda milli maç atmosferi oluştu.
Sahada herkes birbirinin açığını kapattı, herkes aynı hedef için mücadele etti. Belki de uzun zamandır özlenen milli takım ruhu yeniden ortaya çıkmaya başladı.
A Milli Takım, Kuzey Makedonya karşısında attığı 4 golle sadece maçı kazanmadı; futbol kamuoyuna da güçlü bir mesaj verdi.
Eğer bu tempo, bu disiplin ve bu mücadele ruhu devam ederse; Türkiye neden yeniden Dünya Kupası sahnesinde ses getiren bir hikâye yazmasın?
Çünkü bu takım artık sadece maç oynamıyor…
Bu takım, yeniden büyük hayaller kurduruyor.
