Bayram denince zihnimizde canlanan o eski, sıcak tabloların üzerine bugün biraz sis çökmüş gibi. Sokaklarda neşeyle koşturan çocukların sesinden ziyade, telefon ekranlarına hapsolmuş "kopyala-yapıştır" mesajların soğukluğu kapladı dört bir yanımızı. Tam da bu noktada, Türk şiirinin gür sesi Abdurrahim Karakoç, o meşhur "Bayramlar Bayram Ola" şiiriyle omuzlarımızdan tutup bizi sarsıyor.
Karakoç, sadece bir kutlama şiiri yazmamıştır; o aslında bize bir ayna tutmuştur. Onun mısralarında bayram, sadece takvimdeki bir kırmızı gün değil, bir adalet ve merhamet terazisidir.
Karakoç’un şiirinde en can alıcı noktalardan biri, bayramın şekilciliğe kurban edilmesine olan isyanıdır. Şair sorar:
"Gidiyoruz gündüz gece,
Gönül dar, yollar ince.
Herkes halince, dertince...
Bayramlar bayram ola."
Bugün bizler "nerede o eski bayramlar" derken aslında kaybettiğimiz tatlıları değil, kaybettiğimiz samimiyeti arıyoruz. Karakoç’un işaret ettiği o "gönül darlığı", bugün modern insanın en büyük hastalığı haline geldi. Bayramı bir tatil fırsatı, bir dinlenme molası ya da sadece zengin sofraların donatıldığı bir gün olarak gördüğümüzde; kapısı çalınmayan yetimi, sofrasına et girmeyen komşuyu unuttuğumuzda, o bayram gerçekten "bayram" olur mu?
Karakoç, şiirinde bayramı evrensel bir vicdan süzgecinden geçirir.Eğer bir coğrafyada çocuklar ağlıyorsa, eğer haksızlık diz boyuysa ve biz buna sırtımızı dönüyorsak; giydiğimiz yeni kıyafetlerin ne hükmü kalır?
Şairin derdi, bayramın bir toplumsal arınma vesilesi olmasıdır. Dargınların barışmadığı, ellerin birbirine sadece adet yerini bulsun diye uzatıldığı bir iklimde, gerçek manada bir bayram neşesinden söz etmek zordur.
Bayramlar, birer hatırlama durağıdır.Bayramların "bayram olması" için; Gönül kapılarımızı sonuna kadar açmalı,
Kibri kapının dışında bırakmalı,
Ve en önemlisi, paylaşmanın lezzetini sofralardan yüreklere taşımalıyız.
Bu bayram, sadece mesaj kutularımızı değil, gönül hanemizi de yoklayalım. Belki o zaman Karakoç’un özlediği o gerçek bayram iklimine bir adım daha yaklaşırız.
