Gaziantep deplasmanından alınan bir puan, kâğıt üzerinde teselli gibi dursa da tribünün, camianın ve yeşil-beyaz sevdalılarının yüreğini soğutmadı.
Çünkü artık bu takımın bir puana değil, puanlara… Yani galibiyetlere ihtiyacı var.
Rakipler kazanıyor, puan topluyor; biz ise kendi oyunumuzdan çok düşme hattındaki takımların maç sonuçlarına kilitlenmiş durumdayız.
Antalya iki haftada 4 puanı hanesine yazarken, Eyüpspor deplasmanda Alanya’yı 3-1 ile geçti.
Rize Deplasmanda Başakşehir ile 2-2 berabere kaldı.
Kasımpaşa evinde Samsun’a yenilse de hâlâ 16 puanda.
ARTIK… Tablo acı… Tablo düşündürücü…
Korkulu rüyayı değil, rüyaları iyiden iyiye ensemizde hissetmeye başladık.
Ve biz bu ruh haliyle, içimiz acıyarak; saatler süren yolculuğun ardından Beşiktaş deplasmanında tribündeki yerimizi aldık.
Çünkü Konyasporlu olmak tam da böyle zamanlarda belli olur.
Maç öncesi seremonide Beşiktaş taraftarlarının hep bir ağızdan yükselttiği “yönetim istifa”
tezahüratları adeta yeri göğü inletti.
Aynı taraftar grubunun Sergen Yalçın’ı tribünlere çağırması ise bir o kadar dikkat çekiciydi.
Böyle bir Atmosferde başladık maça.
Maçın başında şu uyarıyı yapmak gerekir: Savunma, orta saha ve hücum hattı arasındaki uyumsuzluk hemen göze çarptı.
Yine rakip ceza sahası önünden geri dönerek kaleciye pas yapmayı tercih ettik; kaleciye gelen topların tamamı ise rakibe gitti. Bu aksaklığın mutlaka giderilmesi gerekiyor.
Bunun sonucu olarak da ceza sahamızın sol ve kanatlarından rakibe duran top fırsatları verdik.
Pazartesi akşamı Kon TV’de katıldığım canlı yayında, Beşiktaş’ın taraftar baskısıyla ön alan baskısı kuracağını ve bunun savunmada boşluklar doğuracağını ifade etmiştim.
Nitekim söylediğim gibi oldu; 23. dakikada savunma arkasına sarkan Deniz golü attı: 0-1.
Rakibe çok fazla duran top fırsatı verdiğimizi söylemiştim; bunlardan birinde Cerny, önünde bulduğu topu ağlarla buluşturdu: 1-1.
İlk yarıda bu skorla tamamlandı.
Beşiktaş, tribünlerden aldığı yoğun destekle ikinci yarıya ön alan baskısıyla başladı.
Topun ve oyunun hâkimi olarak etkili oldu; orta sahamızı çok çabuk geçti. Ancak zaman zaman savunmasında boşluklar verdi.
Ne var ki bu fırsatları değerlendiremedik.
“Atamayana atarlar” derler ya; 77. dakikada adeta yoktan, son derece basit bir gol yedik: 2-1. En azından bir puan çıkarabileceğimiz maçtan, yenik olarak ayrılmak, hepimizi derinden üzdü.
Bu sonuçla…
ARTIK…” Tehlike Büyüyor…SABIR İSE TÜKENİYOR…”
