Geçtiğimiz hafta Kocaeli deplasmanından alınan 3 puan, camiaya adeta derin bir nefes aldırdı.
Ancak bu galibiyet, henüz tam anlamıyla bir rahatlama sağladı demek için yeterli değil; sadece kısa bir soluklanma imkânı sundu.
Bu kritik zaferin gerçek değerini bulabilmesi için, Gençlerbirliği karşısında alınacak bir galibiyet şart.
Nitekim spor kamuoyunun neredeyse tamamı da aynı görüşte birleşiyor.
Öte yandan lig tablosu, karşılaşmanın önemini açıkça ortaya koyuyor.
Kayseri sahasında Karagümrük’ü mağlup ederek 23 puanla 16. sıraya yükseldi. Karagümrük ise 17 puanda son sırada kaldı.
Gençlerbirliği 25 puanla 13., Konyaspor ise 27 puanla 12. basamakta yer alıyor.
Puan farklarının bu kadar dar olduğu bir tabloda, bu mücadele sıradan bir maç olmanın çok ötesinde; adeta 6 değil, 16 puan değerinde bir karşılaşma niteliği taşıyor.
Arife günü, saat 20.00 Millet bayram hazırlığında, bu durum ister istemez tribünlere de yansımış.
Taraftar sayısı yok denecek kadar az.
Hiçbir maç oynanmadan kazanılmaz. Futbolun değişmez kurallarından.
İşte böyle bir atmosferde zorlu maç Gençlerbirliği’nin vuruşu ile başladı…
Ön alan baskısıyla maça başlayan Gençlerbirliği, 3. dakikada önemli bir pozisyon yakaladı; ancak top yan filelerde kaldı.
Bu da maçın kolay geçmeyeceğinin işareti oldu.
Her iki takım da “önce gol yemeyelim” düşüncesiyle temkinli bir oyun sergileyince, pozisyon açısından kısır, temposu düşük bir karşılaşma ortaya çıktı.
Bunu da yadırgamıyorum; artık iyi oyunun ikinci planda kaldığı bir döneme girmiş bulunuyoruz.
Hatalı paslar ve kolay kaybettiğimiz toplar yıllardır başımızın derdi; bir türlü çare bulamadık. Nitekim
Gençlerbirliği’nin yakaladığı tüm pozisyonlar da bu hatalarımızdan kaynaklandı.
İkinci yarıya da basit top kayıplarıyla başladık. Oyunculardaki panik havasını anlamak güç; öylesine hatalı paslar yapıyoruz ki, adeta rakibe davetiye çıkardık.
İkinci yarı, neredeyse ilk yarının birebir kopyası gibi oynanıyor. “Atanın kazanacağı” bir maç havası hâkim.
Bu arada Gençlerbirliği beraberliğe razı bir görüntü çizerek oyunu yavaşlatıp zamana oynamayı tercih etti.
İlerleyen dakikalarda, “yenilmektense beraberlik iyidir” düşüncesine kapılan oyuncular risk almaktan kaçındı.
70. dakikadan sonra ön alan baskısıyla oyunu hareketlendirdik, ancak Gençlerbirliği kalecisini geçemedik.
Ta ki 86. Dakikaya kadar. Korner atışında Muleka hasrete son verdi. 1-0
Zor olacağını biliyordum, ancak bu kadar da beklemiyordum. Sonu güzel oldu,
Bizlere “Ne çifte bayramı, en az on çifte bayram yaşattınız,” gözlerinizden öpüyorum…
