Bahis skandalları, ardından gelen hak mahrumiyetleri…
Dahası, birçok otoritenin olduğu gibi benim de zihnimde aynı soru işareti beliriyor:
“Bu iş umarım sulandırılmaz.”
Ne yalan söyleyeyim, geçen kısa süre içinde bu işin sulandırılacağına dair şüphelerim giderek arttı desem abartı olmaz.
İşin o tarafı bir yana, gelelim sahadaki kısmına…
Hafta içinde Türkiye Kupası’nda 12 Bingölspor’u 4-2 mağlup ettik.
Ancak o maçta bile adeta öldük öldük dirildik. Takımda bir şeylerin eksik olduğu artık çok net. Peki, bu gidişata kim dur diyecek? Nasıl önlem alınacak, ya da alınmalı? Kısacası, hepimiz stres altındayız…
Geçtiğimiz sezon deplasmanda 0-1 kazandığımız, ancak evimizde daha maçın başında yediğimiz golle 0-1 mağlup olduğumuz Samsunspor’u bu kez Konya’da misafir ettik.
Geçen yılki senaryo adeta birebir tekrarlandı.
Maça etkili başlayan Samsunspor, daha 5. dakikada Musaba’nın golüyle öne geçti. Yine maça 1-0 geriden başlamış olduk…
Samsunspor çok iyi bir baskı kurdu. Öyle bir hale gelmişiz ki, daha rakip sahaya geçemeden, rakip elini kolunu sallaya sallaya ceza alanımıza girdi ve 13. dakikada Ndiaye ile ikinci golü buldu…
Bir anda iki farklı geriye düşen bu takımın nasıl bir reaksiyon vereceğini düşünürken, başımı ellerimin arasına alıp kaldım…
Kısa sürede iki farklı üstünlüğü yakalayan Samsunspor, oyunu erken rölantiye aldı; topu Konyaspor’a bıraktı. Addeta dinlenmeye çekildi.
Aslında bu durum Konyaspor için bir fırsattı, ancak beklenen tepki bir türlü gelmedi.
Rakibin beş şutundan üçü isabetli olurken, Konyaspor’un çektiği sekiz şuttan yalnızca biri kaleyi buldu.
Gerçi kaleyi bulan da bulmayan da şut sayılmazdı zaten…
Bu istatistik, ilk yarının özeti gibiydi. İkinci yarıya farkı bire indirerek girmek isterdik ama o da olmadı…
Samsunspor, iki farklı üstünlüğün avantajı ile tıpkı ilk yarıda olduğu gibi topu Konyaspor’a bıraktı.
Bir süre sonra Samsunspor, Konyaspor’dan bir tehlike gelmeyeceğini anlayınca defansını öne çıkararak ayağa paslarla kalemize gelmeye başladı. Bu ataklardan birinde, 57. dakikada Bazoer kendi kalesine attı.
Bu dakikadan sonra Konyaspor, taraftar nezdinde zaten az olan kredisini tamamen tüketti;
tribünlerden oyunculara ve Recep Hoca ya tepkiler yükselmeye başladı.
Bu tepkilerin etkisiyle oyuncular az da olsa hareketlendi ve bunun karşılığını 60. dakikada Umut Nayir’in golüyle farkı ikiye düşürerek aldı.
Farkı ikiye düşürüp biraz olsun umutlanmak adına rakip sahada daha fazla görünsek de aradığımız golü bir türlü bulamadık.
Özellikle sormak istiyorum: İsabetli pas atmayı geçtim, Takım orta ya da duran top organizasyonu hiç mi çalışmıyor?
Alanya, Kocaeli ve şimdi de Samsun…
Kendi sahamızda alınan yenilgilerden sonra, insan sormadan edemiyor: Ne umduk ne bulduk.
Konyaspor’un bir ruhu vardı… Sahi, kim çaldı o RUHU?
