Konyaspor, lig sonuncusuna karşı kötü değil, çok kötü bir oyunla mağlup oldu.
Bu cümleyi yazarken bile içim acıyor. Çünkü sahada mücadele eden, savaşan bir takım göremedik. Ne istek vardı, ne enerji, ne oyun planı…
Ve böylesine bir tablonun ardından açıklama geliyor:
“Takım, milli arada 4 gün izin yaptıktan sonra çalışmalara başlayacak.”
İzin mi dediniz?
Bu takım neyi başardı da ödül olarak izin veriliyor?
Lig sonuncusuna teslim olmuş bir takımın yapması gereken ilk şey, topu ayağının altına almak değil, vicdanının önüne koymaktır.
Bu kadar silik, bu kadar isteksiz, bu kadar dağınık bir oyunun ardından, futbolcuların da, teknik heyetin de, yönetimin de kendine şu soruyu sorması gerekmez mi?
“Biz neyi yanlış yaptık?”
Milli aralar bazı takımlar için bir fırsattır.
Eksikleri gidermek, sistemi oturtmak, fiziksel ve mental olarak toparlanmak için bulunmaz bir nimettir.
Ama biz bu fırsatı da, tıpkı maç içindeki paslar gibi, boşa harcıyoruz.
Çağdaş Hoca elbette göreve yeni geldi. Bir sistem kurmak, takımı tanımak, oyuncularla bağ kurmak zaman ister.
Ancak futbolun temel gerçeği şudur: Zamanı kullanmayı bilmeyen, o zamanı kaybeder.
Milli ara da tam bu yüzden bir “dinlenme dönemi” değil, bir toparlanma kampı olmalıydı.
Bu takımın tatile değil, çalışmaya, öz eleştiriye ve ciddiyete ihtiyacı var.
Taraftar üzgün, kırgın ama hâlâ inançlı.
Konyaspor’un tarihine baktığınızda, bu şehir her zaman yeniden ayağa kalkmayı bilmiştir.
Ancak ayağa kalkmak için önce yere sağlam basmak gerekir. O da antrenmanla, disiplinle, emekle olur.
Milli arada top koşturmak değil, ter dökmek gerek. Bu izin kararını alanlar, lütfen şunu unutmasın:
Bu şehirde futbol sadece bir oyun değil, bir inançtır.
Ve o inanç, bu kadar kolay harcanmamalı.
Çağdaş Hoca, Konya seni destekliyor ama senden bir şey bekliyor:
Savaşan bir takım. O takımı yeniden kurmak senin elinde.
Konyaspor’un sahada yeniden nefes alması, mücadele etmesi, formanın hakkını vermesi gerekiyor.
Çağdaş Hoca, Taraftar, o günü dört gözle bekliyor.
