O Pamuklu Tişört Alınmıştı Artık

Zamanla anladım annemin demek istediği şeyleri. Anlamakla da kalmadım, bizzat aynısını yaptım. Geçenlerde bir mağazada alışveriş yaparken kendimi ürün detaylarını okurken buldum. Okumakla da kalmadım, iyice emin olmak için görevliden yardım istedim ve beklenen soruyu sordum: “Bunların pamuk oranı kaç acaba? :))))” Çok güldüm sonra kendime. Eee, kadıncağız sana hep diyordu ya “Alma kızım öyle naylon şeyler” diye. Ne oldu tatlım şimdi? Kendime almakla da kalmadım, zorla eşime de aldım. Ertesi gün sordum: “Nasıl, bunlarla daha az terledin değil mi?” diye. Eee kadın haklıydı, çünkü cevap belliydi. Anneler bilirdi ama biz söz dinlemeyi bilmezdik. Çok biliyoruz ya...

Lafım meclisten dışarı demek isterdim ama değil valla; hepimiz aynıyız. Söz dinlemez, bilmiş bir gençlik olduk her zaman. Günün sonunda belki de beğenmediğimizi sandığımız ailelerimizin aynısı olduk. Görsel hafıza kaydetti ve günün sonunda bize sundu. İzledik çünkü yıllarca. Zaman geçtikçe aynı annem gibi temizlik yapar oldum mesela. Evet, öyle oldu; çünkü öyle gördük, öyle izledik. Çocuklar için rol model annedir. Genetik özellikler bir kenarda dursun, davranışsal özellikler zamanla olur ve bir gün mutlaka ortaya çıkar.

Sizi bilmem ama ben hâlimden çok da memnunum. Annem suya şeker atsa tatlı, çamura da deterjan atsa kesin bembeyaz olurdu. Ona benzemek beni en fazla mutlu eder. Benzeyebilirsem de ne âlâ. Herkesin annesi kendine özeldir, o ayrı mesele ama benim annem başkadır.

Pamuklu tişörtlere hızlı bir geçiş yaptık. Diğer tüm söylenen sözler de yavaş yavaş hayatımıza girdiğine göre, ne yapalım? Şimdi onlar hayattayken kocaman bir teşekkür edelim. Anneler fazla bir şey beklemez zaten; ufak bir teşekkür, içten bir sarılma onlara yeter. Her zaman da öyle değil miydi? Pastanın son dilimini “Sen ye” diye annen tatlı yemekten hep vazgeçmişti. Kesin o gün canı çekmiyordu veya midesi yanıyordu. Ama laf aramızda, anneler de pasta yemeyi çok severdi; ama seni sevdiği kadar değildi…

Kıymetli anneme ithafen...