Şehir küstü !.
TAHİR SAKMAN

TAHİR SAKMAN

Şehir küstü !.

30 Eylül 2021 - 10:43

Artık hiçbir şey beni cezbetmiyor… 

Bir tek ütopyalarımdaki Selçukya kaldı, gerçek!

Binlerce yıldır adımladığım Zafer bile gittikçe yabancılaşıyor…

Alâaddin Tepesi’nden başlayarak, Dede Bahçesi’ne doğru inen bir yokuş gibi şimdi hayatım; ne yana savrulsam sanki bir köşeden Sultan Alâaddin’in sesi çıkıp yakama yapışacak gibi tetikteyim.

Bir Moğol yangını gibi ömrüm…

İstilalara uğramışım; yanmışım, yıkılmışım ama Şems gibi bir gecede ortadan kaybolmayacağım…

Hangi hançerin acıtmazsa ondan vur şehir!

Sen vurdurdukça, küllerinden doğan zümrüanka oluyorum…

Her şey küsebilir ama sen küsemezsin bilirim; iki elin yüreğimde çağlara sığdıramadığım ütopyasın…

Bir yanımda Horasan Erleri yürür geleceğe, bir yanımda Şems’in yaslı gömleği, bu feryat; firak korkusundandır, yoksa cana ölüm mü var? 

Her şeyi yok etsen, kaldırımlarında izlerim kalır geriye, bir de gözlerimle suladığım kalabalık ama ıssız sokakların… Dolunayın altında, Kayalı Park’ta ağladığımı saymıyorum bile!

Yalnız seni sevdim şehir; senin ruhunu, mazini sevdim; Selçuklu Türkmenlerin, oba oba canımda şehir kurmasını sevdim…

“Ben seni Konya’sın Diye Sevdim…” 

Sen unutsan beni, ben unutmam seni şehir!

/ben seni konya’sın diye sevdim
aya eleni uykularından uyanırken
şeytan köprüsü’nde yalın
mormi camisi’nde yankıydı sesin
zamanın kör kuyularında / 
                              unutmadım sevdim/

Senin küsmen nazındandır, ben çekerim… ve bilirim ki şehir bana küsmemiştir; asıl siz korkun ey ahali, şehir size küsmüştür…

/o şehir ki konya’dır 
umutlarımın kurdudur
yurtsuzluğumun yurdudur/

Mevlâna; Şems, Muhittin Arabi, Sadreddin Konevi… Horasan Erlerinin nefesi buram buram aşk kokarken, Endülüs'ten kopan deniz ıtırlı bir rüzgârın buluşmasıdır ve Moğol atlarından çıkan kıvılcımların ateşidir yakan bizleri…

Bir istilayı daha kaldıramam şehir! 

Ve ahalidir, burada habersiz; şeş cihetin, yedi iklimin söz mülkünün sultanlarından…

Şehir size küsmüştür ahali; bana küstü sanmayın…

ŞEHİR KÜSTÜ

yalnız yaşadım 
yalnız ölmeyeceğim
binlerce kuş sesini 
kalbimde götüreceğim

ellerimde sevgiler olacak
peşimde bir beyaz bulut
sonsuz bir gökyüzü
şiirlerle dolacak

keyfim bilirdi her şeyi
bir de sevdalı rüzgârlar
mutlulukla dolardı
gözlerimdeki yağmurlar 

size rağmen yaşadım
unutsanız ne yazar
hani bilin istedim
hatırlatır kaldırımlar

ey şehrim ey konya
aradığım bir düştü
bana sandılar oysa
şehir size çoktan küstü..

YORUMLAR

  • 1 Yorum
  • İSMAİL DETSELİ
    2 ay önce
    Yıl 1957. İlk defa bu şehre ayak bastım Yaşım on iki. Merkeplerle zoor ulaştım Baruthane civarında O taş handa yattım. Ayağımda çarık bacakta uçkurlu şalvar O gün bu gündür hep barşığım Bu şehrin her köşesi ile. Öyle ümit ediyorum Bu şehir bana küsmez Mazhar abimin guzusu Tahir Sakman. Gönlüne kalemine sağlık

Son Yazılar