Yalnızlar Parkı
TAHİR SAKMAN

TAHİR SAKMAN

Yalnızlar Parkı

03 Ekim 2019 - 11:59

Şimdi hüzün zamanı… savrulan yapraklar, eski zamanlardan kalan yalnızlıklarımızı örtmeye hevesli gibi oradan oraya koşturuyor; tıpkı, bir zamanlar hayallerimizi uçurduğumuz bu şehrin parkları gibi…

Dede Bahçesi’ydi bir zamanlar… Çocukluğumun; sorumsuz, cıvıl cıvıl günlerimden miras. Dedeler sema yaparmış burada, şimdi yapraklar döne döne yere düşerken eski günleri hatırlıyor sanki.

Dede Bahçesi’nin ortasında bulunan havuzda kayıklar yüzerdi; o kayıklar mıydı seni götüren ve geri getirmeyen? Akasyalar vardı, kara dutlar vardı, bir de kaya vardı havuzda, ama o kaya aslında yüreğimize oturuyordu, yıllar sonra farkına vardığımız.

Sonra yaz akşamları; orkestra çalardı ve şıkır şıkır giyinmiş hanımlar, beyler dans ederlerdi. Daha dün gibi… Akşamları, bize deniz derya gelen havuzun etrafında çay içmeye giderdik, alafranga müzik dinlerdik. Ben dans etmemiştim, henüz küçüktüm, bilmiyordum, ama şiir okumuştum; hem de ilk şiirimi…

Hâlâ da okuyorum.

Hayatınıza bir şiir koyun, bir mısra olsun ezberleyin. Sevgi olsun, düş olsun, barış olsun. Şiirin dünyasında sevebilirsiniz; tüm insanları, ayrım yapmadan. Bir mısra getirebilir ancak dünyaya kalıcı barışı ve bir mısradır silahlarınızı yok edecek olan…

Sonra Fuar oldu Dede Bahçesi, küçüktü, ama bizimdi. Konyalı çok sevmişti… Tabii halkın sevmesinin ne kadar önemi vardı ki? Sonraları, “bir yerlere taşıdık” denildi, ama geçen bunca yıl içerisinde fuarın yerini bir türlü bulamadık! Hâlâ arayışlardayız!

Şimdilerde “Kültür Park” diyoruz, bu da iyidir, hatta çok çok iyidir; çünkü önceleri şehrin ortasında bir çöplüğe dönmüştü ve ismi kanunsuzluklarla anılıyor, içinden geçmeye korkuluyordu.

Kültür Park’ın bankları soğuktu, gün ayaza dönerken içimizi saran sevgilere tutunarak ısınmaya çalışıyorduk. Kargaların çığlıkları, minik serçelerin meraklı bakışlarla yiyecek aramalarına karışıyordu. Güvercinlerse hepten sevgiydi.

Çimenlerin üstünde âşıklar vardı, sarmaş dolaş… Yadırgıyordum; biz mi yanlıştık acaba? Sarılmak, arada bir buse belki… Yanaklarımız kızarırken zaman mı değişti ne yoksa bu zamanelerin dünyası mıydı?

Artık yaşlanıyoruz, ihtiyarlamasak da!

Belki banklara, çimenlere serilen serin sesler, bir gün hatırlar bizi; Dede Bahçesi’nden kalan eski bir masal diye…

 

 

 

YALNIZLAR PARKI

/adı kültür park olsa ne yazar

toplanmış bütün yalnızlıklar/

 

yosun tutmuş sonbaharda

uzak bir sevişmeydi gözlerin

bir ağaç gölgesine uzanmıştı

yalnızlık koşuyordu gevezeydi tüm ölüler

 

çılgın rüyalara terk edilen

dörtnala saatlerdi ömrüm

ne çok saklı yaşadık seninle

oysa yapraklardaki nakış sendin

havada asılı kalan son mermiydi gözlerin

 

hayal parkında şimdi çocuklar var

ellerinde kan koklayan yarınlar/ olmasın

yüreklerine gökyüzü dökün/

mavi koksun uçurtmalar

 

çimenlerde keskin bir rüzgâr esiyor

ve ne yana dönsem çiziliyor/

kanıyor yokluğuna yüreğim

 

kuşlar kaldı bir de geceye küs dolunay

karanlıktı ayazdı susuzdum üşümüştüm

daha kötüsü sensizdim

banklara hüzünler pusu kurmuştu

canımda bir yere serdim yokluğunu

meğer düşledikçe çoğalırmış sevgiler

 

şimdi tek başınayım ya

hey ötekiler bir gün anlarsınız

misafir bahçelerde nükseder eski ağrılar

                        ve

/yalnız kaldıkça çoğalır kalabalıklar/

 

/adı kültür park olsa ne yazar

toplanmışsa bütün yalnızlıklar/

 

19.09.2019

Kültür Park, Konya

 

YORUMLAR

  • 0 Yorum
Henüz Yorum Eklenmemiştir.İlk yorum yapan siz olun..

Son Yazılar

sanalbasin.com üyesidir